maart 28, 2015

Zoons

Ik heb twee zusjes, mijn vader heeft dus een groot deel van zijn leven doorgebracht met vier vrouwen in een huis (arme papa!). Nu woon ik met drie jongens in een huis (mijn man reken ik voor het gemak maar even mee als jongen). Dat was even wennen.

Boys

Nu zijn ze iets groter, ik ben er inmiddels aan gewend. De drukte, de herrie, de rommel. Het onderzoeken en slopen. We hebben in de paar jaar dat ze er zijn al een stuk of drie tv’s versleten – één is er naar boven verhuisd met enorme krassen in het beeldscherm – dat komt er van als ze binnen spelen met stokken. De tv die daarna werd aangeschaft zag er binnen een paar weken tijd al niet meer uit – iemand had er yoghurtdrank overheen gesmeten. Toen hadden we een tv met strepen en met zonder geluid.

Ik heb ooit in een poging tot sekseneutraal opvoeden een paar oude poppen van mezelf aan de jongens gegeven. Gewoon, om mee te spelen. Dat deden ze dan ook; de poppen werden uitgekleed en daarna in een hoek gesmeten.

Gezellig uren aan tafel zitten met kinderen die braaf tekenen en knutselen is er ook niet bij; ze willen met auto’s spelen, met de garage, lego of dino’s. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit heb geïnteresseerd voor dinosauriërs als kind- dat zal ook wel echt zo’n jongens-dingetje zijn.

Als het een beetje mooi weer is dan willen ze buiten spelen – en het liefst niet in de tuin, maar op straat. Voetballen, of naar de speeltuin. Als moeder moet je je kinderen loslaten, je moet ze vertrouwen – maar wat is dat toch moeilijk!       ‘ Niet naar de overkant van de straat, op de stoep blijven, geen snoepjes aannemen van vreemde mensen’  – ik probeer ze los te laten maar houd ze stiekum in de gaten van achter de luxaflex.

Ze willen op voetbal, karate, judo en basketbal. Ze lopen het liefst rond in hun spidermanpak. Al hun broeken gaan kapot. Ze lachen om scheten.

Maar wat zijn ze lief! ’s Morgens komen ze bij ons in bed en dan moet ik in het midden, want ze willen allebei naast mama liggen. En als ze verdrietig zijn dan knuffel ik ze alsof ze nog steeds mijn baby´tjes zijn. En dat zijn ze ook nog steeds. Nu, en als ze straks kerels zijn die langer zijn dan ik ook.

Maar laat ze nu nog maar even met dino’s spelen, en lachten om scheten. En heel veel met mama knuffelen!

2 Comments on “Zoons

carla goris
mei 13, 2015 at 7:17 am

Zoons zijn zo leuk!!!

Leuke site Marieke, succes met bloggen.
groetjes Carla

Beantwoorden
MariePie
mei 25, 2015 at 8:43 pm

Dankjewel Carla, zag de reactie nu pas!

Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *